Śladami dawnych sojuszy

Mufti Amin El Husseini, twórca palestyńskiego nacjonalizmu, a później opiekun egipskiego terrorysty, Jasera Arafata, otrzymał w 1943 roku telegram od Heinricha Himmlera, Reichsführera SS:

„Ruch narodowosocjalistyczny Wielkich Niemiec od momentu powstania postawił sobie za cel walkę z światowym żydostwem. Dlatego też zawsze z szczególną sympatią śledził walkę kochających wolność Arabów, zwłaszcza w Palestynie, przeciwko żydowskim najeźdźcom. Świadomość istnienia tego wroga i wspólna walka z nim stanowią solidną podstawę naturalnego sojuszu między narodowosocjalistycznymi Wielkimi Niemcami a kochającymi wolność muzułmanami na całym świecie. W tym duchu, w rocznicę nieszczęsnej deklaracji Balfoura, przesyłam Państwu najserdeczniejsze pozdrowienia i życzenia pomyślnej realizacji Państwa walki aż do pewnego ostatecznego zwycięstwa. Reichsführer-SS, podpis: Heinrich Himmler”

31 marca 1933 r., dzień przed wprowadzeniem w Rzeszy bojkotu Żydów, al-Husseini spotkał się z niemieckim konsulem generalnym w Jerozolimie Heinrichem Wolffem i zaproponował mu wsparcie dla reżimu nazistowskiego. Wyjaśnił Wolffowi szczegółowo, że wszyscy muzułmanie na całym świecie „z zadowoleniem przyjmują i mają nadzieję na rozprzestrzenienie się faszystowskiego, antydemokratycznego systemu rządów na inne kraje. Obecny wpływ Żydów na gospodarkę i politykę jest wszędzie szkodliwy i należy z nim walczyć”. Cały świat islamski z entuzjazmem przyłączy się do niemieckiego wezwania do bojkotu Żydów; on sam rozpowszechni tę ideę wśród wszystkich muzułmanów i zainicjuje w tym celu organizację zdolną do działania. Niemcy powinny dostarczać do Palestyny wystarczającą ilość produktów przemysłowych, aby nie-Żydzi mogli je tam sprzedawać. Al-Husseini i wielu Arabów nadało Adolfowi Hitlerowi honorowy tytuł Abu Ali („Ojciec Aliego” - kalifa Alī ibn Abī Tālib). (Wikipedia)

28 listopada 1941 r. Hitler zapewnił go: „Niemcy są zdecydowane… wezwać narody europejskie, jeden po drugim, do rozwiązania problemu żydowskiego, a w odpowiednim momencie skierować ten sam apel do narodów pozaeuropejskich”.

Mufti potraktował tę obietnicę poważnie i niestrudzenie pracował, aby zapewnić jej spełnienie. Przebywając w Berlinie jako honorowy gość Hitlera, 6 maja 1943 roku wielki mufti Amin al-Husseini – najwyższy autorytet religijny wśród palestyńskich Arabów – wysłał mrożący krew w żyłach list do bułgarskiego ministra spraw zagranicznych, domagając się w nim wysłania żydowskich dzieci do Polski – a nie do Palestyny – aby można je było zamordować.

Bułgaria przygotowywała się do zezwolenia czterem tysiącom żydowskich dzieci i pięciuset dorosłym Żydom na emigrację do bezpiecznej Palestyny pod mandatem brytyjskim. Mufti interweniował u swoich powierników, Himmlera i von Ribbentropa, aby odwołać ten plan i nalegał, by Żydzi – w tym dzieci – zostali wysłani do Polski, gdzie znajdą się pod „ścisłą kontrolą”.

Wielki Mufti Jerozolimy spędził wiele lat w Berlinie, nadając nazistowską propagandę radiową wzywającą do eksterminacji Żydów w całym świecie arabskim. Aktywnie rekrutował muzułmanów do oddziałów Waffen-SS. Lobbował bezpośrednio u Hitlera, aby zapewnić, że żaden Żyd nie ucieknie do Palestyny pod mandatem brytyjskim. Doskonale wiedział, co w 1943 roku oznaczała w Polsce „ścisła kontrola”. Osobiście zwiedził nazistowskie obozy koncentracyjne jako ważny gość SS i był pod wrażeniem skuteczności, z jaką zabijano tam Żydów. Auschwitz, Treblinka, Sobibór – w tych miesiącach codziennie ginęły tam tysiące ludzi. Mufti o tym wiedział. Od 1941 roku utrzymywał bliski kontakt z nazistowskimi przywódcami, spotykał się z Himmlerem, korespondował z Ribbentropem i rozmawiał osobiście z Hitlerem.

List muftiego z 6 maja 1943 r. jest surowym przypomnieniem, że celem nigdy nie były „granice” dla dwóch państw. Celem była eliminacja Żydów. Ta sama ideologia eliminacyjna nigdy nie zniknęła. Po prostu znalazła nowy, kwiecisty język i nowych orędowników „sprawy”.

Ten człowiek nie był marginalną postacią w turbanie z manią wielkości. Jako wielki mufti Jerozolimy al -Husseini był wpływowym głosem w świecie muzułmańsko-arabskim.  Od 1941 roku mieszkał w Berlinie na koszt nazistów, otrzymał willę i przyzwoitą pensję. Stamtąd nadawał przez radio propagandę do świata arabskiego: Żydzi są wrogami islamu, światowym spiskiem, który należy wyeliminować. Wzywał do dżihadu przeciwko Brytyjczykom i Żydom oraz aktywnie rekrutował muzułmanów do Waffen-SS, zwłaszcza do bośniackiej 13 Dywizji Górskiej Waffen SS „Handschar”. Tysiące ludzi odpowiedziało na jego wezwanie.

Po II Wojnie Światowej sojusz nazistowsko-arabski przeciwko Żydom trwał nadal. Państwa arabskie (zwłaszcza Egipt i Syria) rekrutowały byłych nazistowskich zbrodniarzy wojennych i naukowców zajmujących się rakietami, aby budować programy rakietowe wymierzone w Izrael oraz unowocześnić propagandę antyizraelską, wykorzystując nazistowskie antysemickie obrazy i taktyki, dając tym nazistom możliwość kontynuowania Holokaustu, tym razem jednak przeciwko państwu żydowskiemu.

Po wojnie sześciodniowej między Izraelem a państwami arabskimi – Egiptem, Jordanią i Syrią – w 1967 roku kierownictwo NRD publicznie zajęło stanowisko, po której stronie opowiada się w konflikcie bliskowschodnim – mianowicie po stronie Arabów. 15 czerwca 1967 r. przywódca partii i państwa Walter Ulbricht wygłosił w Lipsku przemówienie, w którym wyraził wrogie nastawienie NRD wobec Izraela. NRD utrzymywała bliskie stosunki z Jaserem Arafatem i OWP, co stanowiło część jej antyimperialistycznej polityki zagranicznej.

Erich Honecker wielokrotnie przyjmował Arafata (m.in. w 1982 r.), a NRD formalnie uznała OWP i wspierała ją od lat 70. do 1989 r., dostarczając broń, zapewniając szkolenia i pomoc medyczną. Sojusz ten miał charakter ideologiczny, zawierał elementy antysyjonistyczne i służył wzmocnieniu wizerunku reżimu NRD.

Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP), podobnie jak NRD, dążyła do uznania swojego państwa: Palestyny. W 1969 roku Jaser Arafat przejął kierownictwo nad OWP i rozszerzył walkę Palestyńczyków na Europę, przyciągając uwagę Zachodu. Pierwsze spotkanie przedstawicieli rządu NRD z kierownictwem OWP odbyło się w 1970 roku. W 1971 roku nastąpiła pierwsza oficjalna wizyta państwowa Arafata i jego najbliższego otoczenia. NRD wysyłała również do innych krajów arabskich – Egiptu, Syrii, Iraku – karabiny szturmowe, pistolety maszynowe i granaty.

Nawet w obliczu śmierci i terroru NRD trzymała się swojej strategii wobec Bliskiego Wschodu: 5 września 1972 r. doszło do śmiertelnego zamachu na izraelską drużynę olimpijską w Monachium. Terroryści należeli do palestyńskiej organizacji „Czarny Wrzesień”, odgałęzienia OWP. Po zamachu Arafatowi zarzucano współudział w ataku.

Egipski terrorysta Arafat, który w 1994 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla, nigdy nie zdystansował się od swojego mentora i sponsora El Husseiniego. Jeszcze w 2002 roku w jednym z wywiadów nazwał muftiego „naszym bohaterem”, którego mocarstwa zachodnie „uważały za sojusznika nazistów” i bezskutecznie próbowały się go pozbyć. Twierdził, że był jednym z jego żołnierzy. Arafat do końca życia w 2004 roku nie porzucił celu, jakim była „oczyszczona z Żydów” Palestyna.

Dzisiaj wielu udaje, że nienawiść do Izraela pojawiła się dopiero w 1948 roku lub jest jedynie reakcją na bieżącą politykę. Jakby chodziło wyłącznie o granice, osiedla czy kompromisy dyplomatyczne. List muftiego pokazuje coś zupełnie przeciwnego. Ta nienawiść istniała już dawno temu. Nie potrzebowała państwa żydowskiego jako pretekstu. Była skierowana przeciwko samym Żydom, a nawet przeciwko dzieciom uciekającym przed wojną.

Kto ignoruje tę historię, umniejsza nienawiść, która była większa niż się wydaje. I właśnie przez to znów staje się ona możliwa do zaakceptowania. Te stare sojusze sa nadal utrzymywane.

Nie chodzi więc o zemstę. Chodzi o jasność. Kto zmiękcza przeszłość, dostrzega teraźniejszość dopiero wtedy, gdy ta już dawno znów stoi u progu...

Szczerze mówiąc, jak się to wszystko czyta, to robi się człowiekowi niedobrze. Ci „nadludzie” z takim wyrachowaniem i obojętnością planowali mordowanie milionów istnień ludzkich... A teraz islamiści kontynuują to „wielkie dzieło” zapoczątkowane przez hitlerowców.